UZASADNEINIE
Postanowieniem z 30 października 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 976/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku.
W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie i zarzucił mu naruszenie:
1. niewłaściwe zinterpretowanie przez sąd art. 157 § 1 p.p.s.a. nie uwzględniając, że wyrok nie odniósł się do wszystkich decyzji objętych skargą w tym decyzji Wójta Gminy B. z 26 maja 2023 r.,
2. niekompletność wyroku z 29 kwietnia 2024 r. ponieważ nie rozstrzyga w pełni co do decyzji organu I instancji co narusza przepisy p.p.s.a. i zasady rzetelnego procesu,
3. uzasadnienie wyroku nie zawiera szczegółowej analizy wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co narusza zasadę przekonywania i pełnej kontroli sądowej.
4. Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, co prowadzi do niekompletnego rozstrzygnięcia sprawy i uzasadnia konieczność uzupełnienia wyroku,
5. Sąd błędnie ocenił, że wniosek złożony w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. został uwzględniony w wyroku z 29 kwietnia 2024 r. podczas, gdy wyrok ten nie odnosi się wyczerpująco do wszystkich aspektów sprawy na co m.in. wskazuje uzasadnienie tego wyroku,
6. odmowa uzupełnienia wyroku narusza prawo skarżącego do rzetelnego procesu, ponieważ nie zapewnia pełnej kontroli sądowej nad wszystkimi decyzjami administracyjnymi będącymi przedmiotem skargi.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uzupełnienie wyroku z 29 kwietnia 2024 r. zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu.
Dopuszczalność uzupełnienia wyroku jest konsekwencją zasady, według której sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Uzupełnić to znaczy uczynić zupełnym, kompletnym; dopełnić; kompletować; stanowić dopełnienie czegoś (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 3, Warszawa 1978, s. 642). Strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Gramatyczna wykładnia przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. W razie bowiem oddalenia skargi termin na złożenie wniosku o uzupełnienie upływa wcześniej niż termin, w którym strona może uzyskać wyrok z uzasadnieniem. Nie jest więc możliwe, by w sytuacji dopuszczalności uzupełnienia uzasadnienia ustawodawca pozbawił stronę prawa złożenia takiego wniosku w terminie. Za prezentowanym poglądem przemawia także wykładnia celowościowa. Uzasadnienie podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Pogląd powyższy jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 10.03.2008 r., II OZ 1361/07, LEX nr 348205). Po podpisaniu uzasadnienia i wysłaniu jego odpisów stronom nie może go uzupełnić nawet sędzia sprawozdawca. Po pierwsze, nie jest dopuszczalne uzupełnienie wyroku z urzędu, po drugie, nie jest dopuszczalne uzupełnienie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom prawa (por. postanowienie SN z 4.04.1974 r., I PZ 16/74, LEX nr 14250). B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 157.)
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi była decyzja SKO w Tarnowie w sprawie podatku rolnego za 2019 r. a Sąd meriti wyrokiem z 29 kwietnia 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zestawiając przedmiot sprawy z treścią wyroku – oczywistym jest, że przedmiotowy wyrok odnosi się do całości sprawy. Podkreślenia wymaga, że uzupełnienie wyroku może dotyczyć sytuacji, gdy Sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga była na ten akt bezzasadna, natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy Sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. Przepis art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie, gdy Sąd stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy przez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., III OSK 5636/21, z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13, z 17 maja 2018 r., I FSK 205/18). Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10). W sytuacji, gdy sąd nie korzysta z przepisu art. 135 p.p.s.a., to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu pierwszej instancji lub innego rozstrzygnięcia wydanego w granicach sprawy, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia w tym zakresie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2012 r., I OZ 677/12). Sąd zatem nie ma obowiązku wyrzekania w sentencji wyroku, że wspomnianej instytucji nie zastosował. Natomiast Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał jednoznacznie, iż uzasadnienie decyzji wydanej na skutek odwołania przez organ drugiej instancji powinno odzwierciedlać realizację powtórnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu argumentacji podatnika wyrażonej w odwołaniu. Sąd pierwszej instancji we wskazaniach co do dalszego postępowania wyjaśnił, jakie czynności SKO w Tarnowie będzie obowiązane uwzględnić i co musi zawrzeć w argumentacji prawnej. Podkreślić należy, że zapadły wyrok jest wyrokiem uchylającym decyzję SKO zatem sprawa ta ponownie będzie przedmiotem orzekania przed organem z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Samo zażalenie natomiast powiela treść przepisów, jednak nie wyjaśnia konkretnie i nie wskazuje mankamentów, które skarżący podnosi. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony m.in. w przypadku, gdy sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić także należy, że art. 157 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy żądania uzupełnienia uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, czego de facto domaga się skarżący.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.