Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi
o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków pisma, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania - podlegają one odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku
o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego, skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 159/09,
z 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 444/10, z 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10, z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie przyznania Skarżącej prawa pomocy zakończyło się dnia 11 kwietnia 2025 r., tj. w dacie wydania zarządzenia pozostawiającego wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca nie wniosła sprzeciwu. Postępowania o przyznanie prawa pomocy zostało prawomocnie zakończone, a więc zaistniał obowiązek wezwania Skarżącej do uiszczenia wymaganego wpisu od zażalenia i obowiązek jego zapłaty w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 118). Skarżąca w terminie zakreślonym w wezwaniu do uiszczenia braku fiskalnego, nie dokonała stosownej opłaty na rachunek WSA w wyznaczonym terminie. W konsekwencji zasadnie sąd I instancji odrzucił zażalenie Strony.
Jednocześnie, na marginesie, należy wskazać, że wbrew podnoszonym
w treści uzasadnienia zażalenia zarzutom, Strona za pośrednictwem przedstawiciela ustawowego pismem sądowym z dnia 15 kwietnia 2025 r., została wezwana do uzupełnienia braku fiskalnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w treści zażalenia nie podniesiono argumentów, które wskazywałyby na uchybienia sądu I instancji. Z akt sprawy w sposób jasny i precyzyjny wynika, że przedstawiciel ustawowy Skarżącej został wezwany do uzupełnienia uchybienia fiskalnego złożonego zażalenia na podstawie zarządzenia z dnia 15 kwietnia 2025 r. (k. 67 akt sprawy). Na powyższe wskazuje już samo zwrotne potwierdzenie odbioru (dalej: "ZPO"), zawierające adnotację o wezwaniu przedstawiciela ustawowego Strony do uiszczenia wpisu
(k. 70 akt sprawy). Korespondencja zawiera własnoręczny podpis przedstawiciela ustawowego Strony z dnia 22 kwietnia 2025 r., potwierdzający odebranie wezwania do uiszczenia wpisu. Podkreślić należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, dokument urzędowy, jakim jest ZPO wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Dokument ten korzysta więc z domniemania prawdziwości
i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposobów obalenia tego domniemania, jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. wyrok NSA z 28.01.2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienie NSA: z 27.09.2012 r., II OZ 811/12, CBOSA).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.