Wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2025, sygn. III FZ 386/25

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 10 czerwca 2025 r. Skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji. Strona nie zaakceptowała stanowiska WSA, argumentując, że sądy obowiązane są respektować wydane przez prezesa sądu zarządzenia o uznaniu dnia 2 maja 2025 r. dniem wolnym od pracy, według Skarżącej oznacza to że w dniu określonym w zarządzeniu sąd jest nieczynny, a czynności urzędowe które mają być dokonane w określonym terminie mogą być odroczone do kolejnego dnia roboczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień referendarzy sądowych, wydanych na posiedzeniu niejawnym co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Zgodnie z § 2 tego artykułu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2025 r. o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, zostało doręczone Skarżącej osobiście w dniu 24 kwietnia 2025 r. (potwierdzenie odbioru k. 41).

Wobec tego, że termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego upływał w dniu 2 maja 2025 r. (uwzględniając fakt, że dzień 1 maja 2025 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy), a sprzeciw został złożony w dniu 5 maja 2025 r., prawidłowym było jego odrzucenie przez WSA na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.

Sposób w jaki należy obliczać terminy jest określony w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm., dalej: K.c.), do stosowania których odsyła art. 83 § 1 P.p.s.a., przy czym przepis ten zawiera zastrzeżenie, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z mającym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 115 K.c., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Z przytoczonych przepisów wynika, że tylko dzień ustawowo wolny od pracy ma znaczenie przy obliczaniu terminów, a konkretnie wpływa na ich wydłużenie. Jak wskazał WSA, dni ustawowo wolne od pracy określa ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 296). Tylko wymienione w tej ustawie dni, jako ustawowo wolne od pracy, bierze się pod uwagę przy obliczaniu terminów.

Błędne jest zatem stanowisko Skarżącej, iż przy obliczaniu terminu należy uwzględnić dzień wolny od pracy wyznaczony zarządzeniem Prezesa Sądu, tj. 2 maja 2025 r. Ten dzień nie jest wskazany w ustawie o dniach wolnych od pracy, zatem nie może być traktowany jako ustawowo wolny od pracy. Nie ma żadnych podstaw prawnych, aby taki status przypisać innym dniom wolnym od pracy, w tym wyznaczanym przez pracodawcę.

Skarżąca miała wydłużony termin na wniesienie sprzeciwu, gdyż określony w art. 259 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin przypadał na dzień 1 maja 2025 r., ale właśnie z tej przyczyny, że był to dzień ustawowo wolny od pracy, ów termin został przedłużony do 2 maja 2025 r. Okoliczność, iż sprzeciw nie mógł być złożony w siedzibie Sądu, nie jest przeszkodą w dochowaniu terminu. Sprzeciw mógł być bowiem złożony w placówce pocztowej, a oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, o czym stanowi art. 83 § 3 P.p.s.a.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami, dlatego zażalenie nie mogło być uwzględnione.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.