Wyrok NSA z dnia 21 września 2026, sygn. III FZ 393/26

Należy zaznaczyć, że wniosek o wyłączenie sędziego, aby był skuteczny musi wskazywać na uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, co oznacza, że wątpliwość ta nie może mieć charakteru ogólnego i zmierzać do generalnego zakwestionowania pełnienia przez daną osobę funkcji sędziego we wszelkich sprawach, które mogłaby ona potencjalnie rozpoznawać.

W przedmiotowej sprawie Sędziowie złożyli oświadczenia, że po ich stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł obiektywnych okoliczności, dających podstawę do wyłączenia sędziów wskazanych przez skarżącego, a ocenę tę w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Ważne jest też, aby podmiot zwracając się do sądu o podjęcie rozstrzygnięcia miał na podstawie uzewnętrznionych znamion przekonanie, że jego sprawa zostanie rozpoznana w sposób bezstronny oraz rozstrzygnięta w taki sposób jak innej osoby będącej w takiej samej sytuacji. O zapewnieniu prawa do bezstronnego sądu można mówić tylko wtedy, gdy orzekający w sprawie sąd nie jest subiektywnie stronniczy tak względem uczestników postępowania jak i samej sprawy, dając gwarancję obiektywnego rozpoznania sprawy z punktu widzenia zewnętrznego obserwator.

We wniosku o wyłączenie sędziów, skarżący zarzucił sędziom orzekającym w innej sprawie tj. sygn. akt III SA/Wa 1338/24, brak przygotowania do rozprawy. Mając powyższe na względzie należy uznać, że argumentacja, którą posłużył się skarżący w swoim wniosku nie wskazuje na istnienie po stronie wymienionych we wniosku sędziów, okoliczności realnie i obiektywnie budzących wątpliwości co do ich bezstronności w tej konkretnej sprawie. Wobec tego, nie zachodziły podstawy do jego uwzględnienia, a wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji należy uznać za zgodne z prawem.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.