2.1. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że treść pisma wskazuje, iż pismo to stanowi wyraz niezadowolenia skarżącego z wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z 4.09.2025 r. i postanowił potraktować je jako zażalenie.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Powyżej powołana ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.), o czym skarżący został pouczony przy doręczeniu postanowienia NSA z 4.09.2025 r.
3.2. W konsekwencji wniesione w sprawie zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Sędzia NSA Stanisław Bogucki