Wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2025, sygn. III FZ 398/25

Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Przesyłka adresowana do Skarżącego, zawierająca decyzję Dyrektora z dnia 23 grudnia 2024 r., została doręczona bezpośrednio adresatowi w dniu 7 stycznia 2025 r. (k. 153 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi, upłynął Stronie w dniu 6 lutego 2025 r., zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji wniesiony środek zaskarżenia z dnia 12 lutego 2025 r. (k. 9A akt sądowych), należy ocenić jako spóźniony.

W treści zażalenia nie podniesiono jednocześnie argumentów, które podważałyby zasadność wydanego postanowienia. W szczególności nie sposób się zgodzić, że w sprawie doszło do doręczenia korespondencji w trybie zastępczym, tzw. "awizo", skoro na potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje zapis o doręczeniu pisma adresatowi, a sam Skarżący złożył swój podpis, kwitując odbiór decyzji. Nawet jeżeli rację ma Skarżący w zakresie problemów organizacyjnych przedsiębiorstwa [...], to powyższe problemy w żaden sposób nie przełożyły się na brak możliwości wniesienia Skargi w terminie, a w każdym razie żadnych dowodów ponad własne twierdzenia, Strona na poparcie swoich tez nie przedstawiła.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.