Wyrok NSA z dnia 04 września 2025, sygn. III FZ 406/25

Jest zasadą, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.

Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 7 stycznia 2025 r., jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania, nie określa ono bowiem obowiązku uiszczenia konkretnej kwoty. Nie kreuje więc obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Z uwagi na to, że przedmiotem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 7 stycznia 2025 r., którego wstrzymania wykonania domaga się skarżący, jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, postanowienie to, z uwagi na jego charakter nie nadaje się do wykonania, a zatem w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Poza zakresem rozstrzygnięcia w ramach niniejszej sprawy pozostają opisane w zażaleniu czynności egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego oraz decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych. Sprawa zawisła przed wojewódzkim sądem administracyjnym swym przedmiotowym zakresem obejmuje wyłącznie kwestię odmowy wszczęcia postępowania. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty skarżącego zawarte w zażaleniu jako niezasadne, albowiem skarżący próbuje objąć ochroną tymczasową akty administracyjne, które znajdują się poza granicami niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego nie orzeczono, ponieważ nie przewiduje tego art. 209 w związku z art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., te zaś przepisy nie dotyczą zażaleń.