Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 lutego 2026 r., I SPP/Kr 102/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. G. (dalej: skarżący) na postanowienie tego sądu z 12 listopada 2025 r. w sprawie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 17 czerwca 2022 r., nr 1201-IEW-1.4123.5.2022.17 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że sprzeciw można wnieść jedynie od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc tych wydawanych przez referendarza sądowego. Z kolei art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. wprost wskazuje, iż w przypadku wniesienia sprzeciwu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wobec tego zażalenie nie przysługuje od postanowienia sądu, mocą którego sąd ten rozstrzygał już postanowienie referendarza sądowego, ponieważ p.p.s.a. nie przewiduje środka zaskarżenia w tym przypadku.