W myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują natomiast środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe uznać należy, że wniesione przez Skarżącego i B. N. zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2025 r. są niedopuszczalne i już z tego powodu, niezależnie od innych argumentów w nich podniesionych, podlegają odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Końcowo, odnosząc się do zawartego w zażaleniach wniosku o wyłączenie Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócić uwagę należy, że wniosek taki wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd, czyli sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Skoro postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało zakończone postanowieniem NSA z 4 września 2025 r., sygn. akt III FZ 444/25, oddalającym zażalenie Skarżącego, to wniosek zawarty w zażaleniach o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, jest niedopuszczalny.
W konsekwencji wniesione w sprawie zażalenia na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za niedopuszczalne, co skutkuje ich odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.