Wyrok NSA z dnia 18 września 2025, sygn. III FZ 447/25

Przechodząc do drugiej kwestii, tj. zażalenia na oddalenie wniosku Skarżącego o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2025 r., III SA/Wa 2323/24, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie powinno dotyczyć omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia i mogą to być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki.

W tej sprawie żadna z tych nieprawidłowości nie została podniesiona przez Skarżącego we wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, strona skarżąca podniosła, że ,,sąd błędnie zastosował przepisy prawa do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy". Sprostowanie to prowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co nie jest dopuszczalne w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tego względu słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek podlega oddaleniu.

Odnosząc się do wniesionego zażalenia na oddalanie wniosku Skarżącego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2025 r., III SA/Wa 2323/24, Naczelny Sąd Administracyjny i w tym zakresie podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 158 p.p.s.a., tj. nie istniały wątpliwości co do treści wydanego wyroku. Zarówno sentencja wskazanego orzeczenia, jak i treść jego uzasadnienia jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko sądu pierwszej instancji, że w tej sprawie Skarżący domaga się wykładni wyroku, która mogłaby doprowadzić do poszerzenia dotychczasowych motywów, czy też ich modyfikacji. Wskazane przez Skarżącego wątpliwości, nie zmierzają do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów, lecz w istocie stanowią polemikę, czy też wręcz stanowią zarzut dotyczący błędu merytorycznego wyroku, co w tym trybie jest niedopuszczalne. Uwzględniając fakt, że środek prawny w postaci wniosku o wykładnię wyroku nie służy kwestionowaniu poprawności orzeczenia, uznać należało zażalenie za pozbawione uzasadnionych podstaw.

W złożonym zażaleniu nie wskazano żadnego zarzutu naruszenia przepisów prawa. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że strona skarżąca jest niezadowolona z jego treści. W ocenie NSA, sąd wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.