Wyrok NSA z dnia 15 października 2025, sygn. III FZ 464/25

Od ww. zarządzenia Starszego referendarza sądowego Skarżący złożył sprzeciw, w którym jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF.

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywrócił termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r., Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie ze sprzeciwu jako bezprzedmiotowe.

Na powyższe postanowienie Skarżący w piśmie z dnia 12 lutego 2025 r. wniósł zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsze zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić.

Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zdanie drugie § 2 art. 260 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu.

A zatem, mając na uwadze art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., przyjąć należało, że na postanowienie umarzające postępowanie ze sprzeciwu od zarządzenia Starszego referendarza sądowego pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zażalenie nie przysługuje, gdyż w tym wypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działał jako sąd drugiej instancji. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem.

Dodatkowo wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji doręczając Stronie postanowienie z dnia 15 stycznia 2025 r., błędnie pouczył Skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia (k. 67 akt sądowych). Nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie nie powoduje jednak, że wniesiony środek jest skuteczny.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.