2. art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi na skutek błędnego ustalenia, że wniosek o przyznanie prawa pomocy będzie podlegał odrębnemu rozpatrzeniu przez referendarza sądowego, w sytuacji gdy postanowieniem wydanym w dniu 17 lipca 2025 r. o sygn. akt I SPP/Ke 55/25 Skarżący został zwolniony od kosztów sądowych, a zatem brak było podstaw do odrzucenia skargi.
Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. Oświadczył, że opłata nie została zapłacona w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie prawomocne jest postanowienie przyznające Skarżącemu prawo pomocy. Wskazać jednak należy, iż Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów po terminie do uiszczenia wpisu. Jeżeli Skarżący uczyniłby to w terminie 7 dni od doręczenia wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego, postanowienie referendarza sądowego miałoby skutek również w kwestii wpisu od skargi. Rację ma WSA, iż wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność złożenia przez Skarżącego wniosku o zwolnienie od kosztów. Wniosek ten został bowiem złożony 14 lipca 2025 r., tj. po terminie do uiszczenia wpisu. Jak już wskazano natomiast jedynie złożony w terminie do uiszczenia wpisu wniosek o przyznanie prawa pomocy czyni wezwanie o wpis nieaktualnym.
Wskazać zatem należy, iż skoro mimo wezwania Skarżący nie uiścił wpisu, a jednocześnie nie był na dzień 11 lipca 2025 r. zwolniony z kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo wezwania Sądu I instancji.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 czerwca 2025 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone Skarżącemu w dniu 4 lipca 2025 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie Skarżący nie uiścił wpisu od skargi.
W związku z powyższym należało uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie odrzucił skargę.
Końcowo zaznaczyć należy, że w sprawie nie zachodziły podstawy do rozpoznania wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.