Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 397/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na jego treść, a mianowicie: art. 87 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 244 § 1 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi, a w szczególności ustalenie, że wniosek taki został złożony po upływie terminu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena okoliczności ujawnionych w sprawie, a w szczególności rzeczywistego terminu zawiadomienia pełnomocnika o wyznaczeniu go wniesienia skargi, prowadzi do wniosku przeciwnego. Wskazując powyższe wniesiono wnoszę o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 28 marca 2025 r.. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o:
1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: kserokopii potwierdzenia zawiadomienia Okręgowej Rady Adwokackiej w L. o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego na okoliczność, że zawiadomienie to nie zostało odebrane przeze nią osobiście;
2. karty informacyjnej leczenia szpitalnego ojca na okoliczność powodów i okresu jego hospitalizacji, stanu jego zdrowia, jak również przyczyn niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu we wcześniejszym okresie;
2. rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżąco;
Ponadto wniosła o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z
urzędu według norm prawem przepisanych. Oświadczyła, że koszty te nie zostały
uiszczone ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy przy tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, że przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne.