Wyrok NSA z dnia 05 marca 2026, sygn. III FZ 52/26

- art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. stosowanych per analogiam, poprzez oparcie zaskarżonego orzeczenia jedynie o część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA nie zawiera wszystkich elementów, o jakich mowa w ww. przepisie.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi.

Mając na uwadze tak zakreślone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Należy za Sądem I instancji raz jeszcze przypomnieć, że Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez uprawnioną do tego osobę lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, bądź też nadesłania egzemplarza skargi w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Spółkę pouczono o skutkach niezastosowania się do wezwania. Przesyłka zbiorcza z ww. wezwaniem oraz odpisem odpowiedzi na skargę została doręczona Skarżącej w dniu 29 września 2025 r. (ZPO - k. 32 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do usunięcia ww. braku formalnego skargi upłynął zatem dnia 6 października 2025 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakresie braku formalnego skargi.

Wobec powyższego należało uznać, że spełniona została przesłanka obligująca WSA do odrzucenia skargi.

Mając na względzie zarzuty podnoszone w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że niniejsze postępowanie zażaleniowe dotyczy postanowienia o odrzuceniu skargi i prawidłowości działania WSA tylko i wyłącznie w tej kwestii. Argumentacja zawarta w zażaleniu odnosząca się do okoliczności, doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, może być przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Wniosek taki zostanie rozpoznany przez Sąd I instancji i rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem, od którego stronie będzie przysługiwało zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wniosek taki Skarżąca złożyła.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a.