Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że tożsama sprawa dotycząca skarżącej została rozpoznana przez ten Sąd postanowieniami z 25 listopada 2025 r. o sygn. III FZ 528/25 i III FZ 530/25, dlatego w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentacją tam przedstawioną.
Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego, skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego (por. m.in. postanowienia NSA: z 18 czerwca 2009 r., I FZ 159/09, z 24 marca 2010 r., I OSK 444/10, z 28 maja 2010 r., II FSK 1003/10, z 26 stycznia 2015 r., II OSK 66/15).
W przedmiotowej sprawie skarżąca nie jest zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej ani z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy ani nie została zwolniona z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu.
Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wniosek ten został rozpatrzony przez Starszego Referendarza Sądowego i zarządzeniem z 20 marca 2025 r., I SPP/Wr 22/25, pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 15 kwietnia 2025 r. W konsekwencji, na podstawie zarządzenia z 3 czerwca 2025 r., wezwano stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia z 29 stycznia 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony 18 czerwca 2025 r. i w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, wpis od skargi nie został uiszczony. Strona w terminie przewidzianym do uiszczenia wpisu, tj. 25 czerwca 2025 r. r. złożyła ponowny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, a zaskarżone w tym przedmiocie orzeczenie znajduje podstawę w art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy zakończyło się 15 kwietnia 2025 r., tj. w dacie wydania postanowienia Sądu utrzymującego w mocy zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skoro postępowanie o przyznanie prawa pomocy zostało prawomocnie zakończone, to zaistniał obowiązek wezwania skarżącej do uiszczenia wymaganego wpisu od zażalenia i obowiązek jego zapłaty w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Prawomocność rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych oznacza bowiem obowiązek strony do uiszczenia wymaganego wpisu.
Stwierdzić należy, że przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
W punkcie drugim postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki w sentencji postanowienia Sądu pierwszej instancji.