Wyrok NSA z dnia 10 marca 2026, sygn. III FZ 543/25

Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej (postanowienie NSA z 30 listopada 2022 r., sygn. akt III FZ 601/22).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domaga się skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a. Żądany przez skarżącego zakres sprostowania orzeczenia poprzez wskazanie innego przedmiotu sprawy administracyjnej, niż wynikający z zaskarżonej decyzji SKO w Szczecinie z 18 maja 2023 r., nie mieści się w dopuszczalnych granicach sprostowania, gdyż tak naprawdę skarżący domaga się zmiany podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne toczące się przed WSA w Szczecinie skargą na decyzję organu wydaną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego, jakoby opisany przez Sąd przedmiot sprawy był błędny. Wobec tego nie jest możliwe sprostowanie lub uzupełnienie sentencji orzeczenia o słowa podane we wniosku.

Stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Tym samym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.