Wyrok NSA z dnia 18 listopada 2025, sygn. III FZ 546/25

Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sama wysokość określonego zobowiązania nie świadczy bowiem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia z art. 61 § 3 p.p.s.a., kwota ta musi być odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jego płynności finansowej. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż strona nie uzasadniła swojego wniosku w sposób uprawniający do jego uwzględnienia. Skarżąca nie powołała właściwie żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła też w sposób jasny i pełny swojej sytuacji majątkowej, w konsekwencji nie była możliwa odpowiednia weryfikacja tej sytuacji.

Ponadto do zażalenia również nie przedłożono żadnej dokumentacji finansowej spółki, która umożliwiłaby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu analizę sprawy i rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem zawartym w zażaleniu.

W świetle powyższych uwag za prawidłową należy uznać dokonaną przez sąd I instancji ocenę, iż nie wystarczy ogólnie sformułowane uzasadnienie, z którego nie sposób wyprowadzić uprawdopodobnienia dla wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Uwzględniając przedstawioną powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.