Wyrok NSA z dnia 06 listopada 2025, sygn. III FZ 554/25

Pismem z 6 października 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu postawione zostały zarzuty:

1. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia poprzez zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w niepełnej wysokości, w sytuacji, gdy sprawa rozpatrywana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po raz drugi, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny pierwszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadłego w niniejszej sprawie, a zatem zwrot kosztów zastępstwa procesowego powinien zostać przyznany odrębnie za reprezentację w sprawie w toku postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie po raz pierwszy i po raz drugi;

2. art. 206 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za reprezentację w sprawie w toku postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie po raz drugi, pomimo że nie wystąpił uzasadniony przypadek do takiego odstąpienia, w szczególności zaś:

– wyrok WSA w Szczecinie wydany na skutek rozpatrzenia sprawy po raz drugi był zgoła odmienny od wyroku wydanego przez ten Sąd za pierwszym razem co świadczy o wysokim poziomie trudności sprawy;

– nie wystąpiła sytuacja, w której skarga zostałaby uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu;

– a ponadto Sąd myli przypadek przyznania zwrotu kosztów postępowania toczącego się przed Sądem dwa razy (w którym zwrot kosztów przysługuje każdorazowo w minimalnej stawce) z występującym w szczególnych sytuacjach przypadkiem przyznania zwrotu kosztów postępowania w dwukrotnej stawce minimalnej (który to przypadek dotyczy postępowania toczącego się jeden raz).

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy poprzez zasadzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącego kwoty 26.534 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, zwrócono się o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania jest zgodne z prawem, a wniesione zażalenie należy uznać za nieuzasadnione.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca pozostawił do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Warunkiem jest zatem wskazanie, dlaczego sąd uznał, że zachodzi przypadek uzasadniający zasądzenie jedynie części kosztów.

W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił przyczyny miarkowania kosztów postępowania. Wskazał, że nakład pracy pełnomocnika nie był szczególny, a podjęte czynności - zapoznanie się z aktami, złożenie pism i udział w rozprawie - miały charakter typowy. Sam fakt obszerności skargi nie świadczy o złożoności sprawy. Dodatkowo, równoległe prowadzenie przez tego samego pełnomocnika podobnej sprawy o tożsamym stanie faktycznym potwierdza ograniczony nakład pracy. W związku z tym przyznanie wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia (10.800 zł) mieści się w granicach uznania sądu i stanowi realizację zasady słuszności przewidzianej w art. 206 p.p.s.a.

Wskazać trzeba, że art. 206 p.p.s.a. pozwala sądowi w uzasadnionych przypadkach miarkować wysokość kosztów postępowania. Przepis ten ma charakter uznaniowy i otwarty, co oznacza, że sąd ocenia zasadność ograniczenia kosztów w zależności od okoliczności konkretnej sprawy. Trafnie również Sąd pierwszej instancji wskazał, że w orzecznictwie za "uzasadnione przypadki" uznaje się m.in. sytuacje, w których nakład pracy pełnomocnika był niewielki w stosunku do treści skargi, a sprawa miała charakter powtarzalny lub seryjny. Tego rodzaju okoliczności wystąpiły również w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.