Zdaniem Sądu przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. III FSK 1234/22 pytanie prejudycjalne odnosi się wprost do problematyki prawnej niniejszej sprawy. Z tych względów jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed TSUE w zakresie zadanego mu pytania prejudycjalnego, a także od wyniku postępowania toczącego się przed NSA, który zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie.
Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie i zobowiązanie Sądu pierwszej instancji do rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05 oraz z 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08).
Podkreślić należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że zawieszenie postępowania określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu w tej mierze. Konieczna jest bowiem ocena, czy rozstrzygnięcie kwestii, z uwagi na którą następuje zawieszenie, będzie miało wpływ na wynik sprawy zawieszanej. Nie chodzi przy tym jedynie o wpływ rzeczywisty, ale również o wpływ potencjalny, który na danym etapie nie jest jeszcze wiadomy, ale występuje prawdopodobieństwo istotnej wagi tego wpływu na rozpatrywaną sprawę. Nie oznacza to jednak, że zawieszenie postępowania jest dopuszczalne jedynie przy identyczności (tożsamości) stanu faktycznego i stanu prawnego (post. NSA z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FZ 49/16; CBOSA).
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wstrzymywanie biegu postępowania sądowego jest uzasadnione. Zagadnienie objęte pytaniem do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to następnie skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, dotyczy kwestii prawnej mającej istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, co w świetle przywołanego przepisu uzasadniało zawieszenie postępowania prowadzonego przed Sądem pierwszej instancji do czasu rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych. Zakres merytoryczny zaprezentowanych w sprawie zagadnień, związanych z podatkiem od czynności cywilnoprawnych, rzutuje bowiem na podejmowane w sprawie rozważania zbliżone do tych, które stały się podstawą sformułowania pytania do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a następnie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.