Wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2026, sygn. III FZ 576/25

- uznania, że Skarżący w istocie nie wyjaśnił jaka była rzeczywista przyczyna uchybienia terminu, w szczególności nie ustalił z jakiego powodu bank nie zrealizował zleconego w dniu 12 lutego 2025 r., mimo że Strona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu przedłożyła potwierdzenie zlecenia transakcji do realizacji, a zatem wykazała, że podjęła niezbędne działania w celu uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie, natomiast Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za niezrealizowanie transakcji przez bank.

Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej bez swojej winy. W złożonym środku zaskarżenia Strona próbuje wykazać, że wina w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wynika z błędów leżących po stronie banku, jako wykonawcy zlecenia przelewu środków pieniężnych. Skarżący podnosi, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu przedłożył potwierdzenie zlecenia transakcji bankowej na kwotę 250 zł w dniu 12 lutego 2025 r. na rachunek bankowy WSA, zaś do momentu doręczenia odpisu postanowienia z dnia 26 lutego 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, był przekonany o skutecznym uzupełnieniu braku formalnego wniesionego środka zaskarżenia w postaci uiszczenia należnego wpisu sądowego.

Powyższe twierdzenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinno chociażby zostać poparte wszczęciem procedury reklamacyjnej w banku, która potwierdzi, że to bank ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie przelewu z dnia 12 lutego 2025 r. Skarżący mógł też przedstawić potwierdzenie z banku, że przelew taki został odrzucony ze wskazaniem jakie były powody tego stanu rzeczy. Mając na względzie okoliczności podane przez Skarżącego we wniesionym środku zaskarżenia wskazać ponadto należy, że od strony dbającej z należytą starannością o własne sprawy należy oczekiwać, że po zleceniu przelewu sprawdzi ona czy przelew został rzeczywiście wykonany (na rachunku były niezbędne środki, została pobrana kwota, nie został odrzucony). W razie negatywnych ustaleń w tym zakresie Skarżącemu pozostawał jeszcze czas by ponowić przelew w terminie otwartym do uiszczenia przedmiotowego wpisu. Co więcej, zwrócić uwagę należy, że Skarżący w żadnym skierowanym do Sądu piśmie nie wyjaśnił, dlaczego będąc pewnym skuteczności wykonania przez niego przelewu w dniu 12 lutego 2025 r., ponowił go - tym razem skutecznie - w dniu 3 marca 2025 r. W konsekwencji powyższego uznać należało, że Skarżący nie wykazał, że zaistniały niezależne od niego przeszkody uniemożliwiające uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej a jego twierdzenia co do zawinienia banku nie zostały bowiem w żaden sposób uprawdopodobnione.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż postanowieniem z 26 maja 2025 r., sygn. akt III FZ 187/25, Sąd ten oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt III FZ 187/25 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu tym prawomocnie stwierdzono odnosząc się do przywołanego przez Skarżącego dowodu z dokumentu w postaci potwierdzenia transakcji zleconej do realizacji z dnia 12 lutego 2025 r., że wbrew twierdzeniom Skarżącego, dołączony do zażalenia dowód uiszczenia opłaty w wysokości 250 zł nie potwierdza, jakoby Strona uczyniła zadość wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazano, że jak wynika z treści dołączonego potwierdzenia (k. 127), przelew bankowy z daty 12 lutego 2025 r. opiewał na kwotę 250 zł ze wskazanym tytułem "opłaty za J. R. do sprawy III SA/Wa 1533/24", jednak co kluczowe w niniejszej sprawie, nie został on oznaczony wewnątrzbankowym numerem transakcji. Również Sąd I instancji w zarządzeniu z dnia 27 marca 2025 r. (k. 139) stwierdził, że z przeprowadzonej analizy wpłat zarejestrowanych w Rejestrze Opłat Sądowych dokonanych przez Skarżącego oraz inne podmioty, które dokonały wpłat w imieniu Skarżącego, wynikło, że jedynym wpisem od skargi kasacyjnej uiszczonym w niniejszej sprawie był wpis uiszczony w imieniu Skarżącego przez spółkę N. sp. z o.o. dopiero w dniu 3 marca 2025 r., a więc wraz z wnioskiem Skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej zawartym w zażaleniu z dnia 10 marca 2025 r. Co więcej podkreślenia wymaga, że potwierdzenie transakcji z dnia 3 marca 2025 r., które Skarżący także dołączył do zażalenia, posiada wewnątrzbankowy numer transakcji, którego brakuje w potwierdzeniu transakcji z dnia 12 lutego 2025 r.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie może on być uwzględniony, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.