Z akt sprawy wynika, że przesyłkę pocztową zawierającą odpis postanowienia z 19 lutego 2025 r. o odrzuceniu zażalenia uznano za doręczoną Skarżącemu 14 marca 2025 r., albowiem w tym dniu upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 28 lutego 2025 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia – od 14 marca 2025 r., upływał zatem z końcem 21 marca 2025 r. Z adnotacji operatora poczty wynika, że 17 marca 2025 r. doszło do wydania Skarżącemu przesyłki. Trzeba jednak podkreślić, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po czternastu dniach, prawny skutek doręczenia następuje w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2016 r., II FSK 1762/15). Oznacza to, że późniejsze odebranie na żądanie strony pisma, a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. Dlatego fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez Skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a.
Mimo prawidłowego pouczenia, Skarżący zażalenie wniósł po upływie ustawowego terminu do wniesienia zażalenia, o którym stanowi art. 194 § 2 p.p.s.a. Dlatego sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił zażalenie.
Wyraźnie należy podkreślić, że w sprawie nie ma znaczenia fakt, że przesyłka została wydana Skarżącemu przez operatora pocztowego 17 marca 2025 r. W takiej sytuacji, jak wskazano wyżej, przepisy prawa wiążą skutek doręczenia pisma z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu (art. 73 § 4 p.p.s.a.), czyli w niniejszej sprawie od 28 lutego 2025 r., a zatem skutek doręczenia przesyłki nastąpił 14 marca 2025 r. Wobec tego termin, do którego Skarżący mógł skutecznie wnieść zażalenie na postanowienie z 19 lutego 2025 r., upłynął 21 marca 2025 r. Faktyczne wydanie przesyłki adresatowi, po upływie czternastu dniu od pierwszego awizo, nie wywołuje skutków prawnych równoznacznych z doręczeniem pisma. Ma jedynie dla adresata walor informacyjny. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżący uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia zażalenia, skoro przesyłkę zawierającą ww. środek zaskarżenia nadał w placówce pocztowej 24 marca 2025 r.
W złożonym zażaleniu nie wskazano żadnego zarzutu naruszenia przepisów prawa, a samo niezadowolenie Skarżącego z wyniku sprawy, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Prawidłowości zaskarżonego w tej sprawie postanowienia nie zmienia fakt późniejszego przywrócenia Skarżącemu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tego sądu z 19 lutego 2025 r. (zob. postanowienie WSA w Gliwicach z 22 września 2025 r., I SPP/Gl 24/24). Na dzień wydawania zaskarżonego orzeczenia słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie z 24 marca 2025 r. na postanowienie z 19 lutego 2025 r. zostało złożone po terminie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.