Wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2026, sygn. III FZ 598/25

Pismem z 18 lutego 2025 r. skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 230/24 WSA w Gliwicach odrzucił zażalenie na postanowienie z 22 stycznia 2025 r. jako wniesione z uchybieniem terminu. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 22 stycznia 2025 r, postanowieniem z 26 maja 2025 r. WSA w Gliwicach przywrócił przedmiotowy termin.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, że konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu stanowi brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z 22 stycznia 2025 r. stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał okoliczności przez niego niezawinionych, które mogłyby przemawiać za przywróceniem uchybionego terminu. Mając na uwadze argumentację skarżącego dotyczącą błędnego wydania korespondencji przez pracownika urzędu pocztowego po terminie o którym mowa w art. 73 p.p.s.a., przywrócenie terminu można by rozważać w sytuacji, gdyby uchybienie terminu spowodowane było jedynie faktem odbioru przesyłki w terminie wskazanym w zawiadomieniu Poczty o awizowaniu przesyłki, jeśliby przypadał on później aniżeli tzw. fikcja doręczenia. W rozpatrywanej sprawie jednak, co należy podkreślić, skarżący nie wniósł wymaganego formularza PPF nawet w siedmiodniowym terminie od daty faktycznego wydania przesyłki sądowej. Korespondencja zawierająca wezwanie do nadania formularza PPF została bowiem wydana skarżącemu w dniu 6 listopada 2024 r., a wymagany dokument wniesiono dopiero w dniu 14 listopada 2024 r. Skarżący nie wskazał natomiast we wniosku o przywrócenie terminu na jakiekolwiek argumenty, mogące skutkować przyjęciem, że nie ponosi on winy w tym uchybieniu terminu.

W ocenie Sądu uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie siedmiu dni, licząc ten termin nawet od daty faktycznego wydania przesyłki, było zawinione przez stronę. Przyjmując bowiem nawet brak winy strony w zakresie odbioru przesyłki z urzędu pocztowego już po upływie terminu wynikającego z tzw. fikcji doręczenia, nieusprawiedliwione zdaniem Sądu było wniesienie formularza PPF przez skarżącego po upływie siedmiu dni od odbioru tej przesyłki. Zaznaczyć przy tym należy, że wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy zawierało prawidłowe pouczenie o rygorze i terminie wykonania wezwania.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.