2) zrzutu ekranu wiadomości e-mail z dnia 13 maja 2025 r. z godziny 8.34 zawierającej załącznik w postaci decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2025 r., nr 1401-IEW1.4123.14.2025.JD. celem wykazania faktu: odbioru decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2025 r., nr 1401-IEW1.4123.14.2025.JD. w dniu 13 maja 2025 r.
Pismem z 24 listopada pełnomocnik skarżącego nadesłał do sprawy załączniki tj.: pismo z dnia 5 listopada 2025 r. oraz reklamację z dnia 16 października 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Autor zażalenia kwestionuje prawidłowość odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, jako wniesionej z uchybieniem terminu zakreślonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., wskazując, że w sprawie nie zweryfikowano prawidłowo rzeczywistej daty odbioru decyzji.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję skarżący odebrał w dniu 12 maja 2025 r. o czym świadczy data wstemplowana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, obok której widnieje jego własnoręczny podpis. W związku z powyższym skarga powinna zostać złożona najpóźniej w dniu 11 czerwca 2025 r. Natomiast skarga została nadana 12 czerwca 2025 r. W związku z tym przedmiotowa skarga, z uwagi na przekroczony termin do jej złożenia, powinna zostać odrzucona stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a co Sąd uczynił.
Pisma Poczty stanowią dokument urzędowy, mający znamiona wiarygodności i prawdziwości, przez co należało przyjąć, iż decyzja została skutecznie doręczona w terminie 12 maja 2025 r. Oczywiście pisma te podlegają ocenie jak każdy dowód. Obowiązek udowodnienia lub uprawdopodobnienia okoliczności spoczywa na stronie, która z tych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W tej sytuacji strona powinna wykazać, że data ta została wskazana nieprawidłowo.
W tym celu można skorzystać z uprawnień adresata doręczonej przesyłki rejestrowanej. Stosownie do treści art. 92 ustawy Prawo pocztowe w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej przysługuje reklamacja. W związku z tym skarżący dysponował środkami mogącymi podważyć datę doręczenia decyzji organu odwoławczego, w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Podnoszone błędne wypełnienie zwrotnego odbioru, skutkujące wobec strony negatywnymi skutkami procesowymi, może być bowiem uznane za nienależyte wykonanie usługi pocztowej. Skarżący będąc przeświadczonym o błędnym określeniu daty doręczenia zaskarżonej decyzji powinien już w skardze przedstawić dowody, że data, w której doręczono zaskarżoną decyzję była nieprawidłowa i termin do wniesienia skargi należy liczyć od innego momentu. Takich okoliczności jednak nie podniesiono. W związku z tym należało uznać, że Sąd I instancji, przyjmując datę odbioru zaskarżonej decyzji wskazaną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie miał podstaw do jej zakwestionowania i w oparciu o te dane orzekł o odrzuceniu skargi wniesionej po terminie (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 1394/15).
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że złożenie podpisu, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w miejscu przeznaczonym do potwierdzenia odbioru, przez odbierającego pismo obok wskazanej tam daty jest potwierdzeniem odebrania pisma w tej dacie. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący, składając podpis w miejscu potwierdzenia odbioru uznał, że odbiera pismo w dniu wskazanym datownikiem. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji, oceniając terminowość wniesienia skargi nie miał podstaw do podważenia prawidłowości momentu doręczenia zaskarżonej decyzji. Zasadnie zatem uznał, że skarga została wniesiona po terminie.
Na marginesie NSA zauważa, iż przedstawienie kserokopii wiadomości wygenerowanej na dzień sporządzenia zażalenia tj. 26 sierpnia 2025 r. w sposób nieczytelny odwołującej się do wcześniejszej wiadomości tj. 13 maja 2025 r., nie może stanowić wystarczającej podstawy, która uprawdopodobniłaby odbiór w dniu 13 maja 2025 r. Ponadto ww. oceny nie zmienia nadesłanie, w związku ze złożonym zażaleniem, odpowiedzi poczty na reklamację. Poczta Polska w odpowiedzi wskazała, iż w uwagi na brak numeru nadawczego przesyłki nie może odnieść się do stawianego zarzutu doręczenia.
Oczywiście błędem uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jest wskazanie przez Sąd I instancji, że skarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony. Zdaniem NSA, uchybienie to należy traktować wyłącznie w kategoriach błędnego uzasadnienia. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że zapadłe orzeczenie odpowiada prawu bowiem należało odrzucić skargę złożoną po terminie. Wobec tego zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę powyższe, stosownie do treści art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.