Wyrok NSA z dnia 05 grudnia 2025, sygn. III FZ 628/25

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie WSA we Wrocławiu odpowiada prawu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.

Kwestią podstawową w postępowaniu mającym za przedmiot wstrzymanie wykonalności skarżonej decyzji lub postanowienia jest zatem ocena, czy akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.

4.2. Należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych, żeby wstrzymać wykonanie postanowienia dotyczącego oddalenia oraz stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów, takie postanowienie nie nakłada bowiem na jego adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Gdyby niniejsze postępowanie dotyczyło decyzji, która by kreowała zobowiązanie podatkowe strony, wówczas można by ją wstrzymać.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem SKO we Wrocławiu utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji uznające podniesione przez skarżącą zarzuty na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne i niedopuszczalne. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym, którego bieg wstrzymać chce skarżąca, nie podlega wcale wykonaniu, czyli przymusowej realizacji, gdyż nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo odmówił zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ zaskarżone postanowienie jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności.

4.3. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Sędzia NSA Stanisław Bogucki