Wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025, sygn. III FZ 630/25

Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przeważa pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Twierdzenia uzasadniające przyznanie stronie ochrony tymczasowej powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z 12 sierpnia 2015 r., I FSK 1347/15). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać istnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., podając konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, opartą na okolicznościach faktycznych danej sprawy. Nie ma podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. postanowienia NSA: z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14 i z 3 kwietnia 2014 r., I FZ 64/14).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Spółka, składając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sformułowała w nim jedynie ogólne stwierdzenie, nie przedkładając żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby potwierdzić jego zasadność. Spółka wskazała jedynie, że zapłata podatku może grozić niewypłacalnością Spółki z uwagi na istniejącą sytuację gospodarczą i brak prowadzenia przez nią działalności. Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. przez co Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw by wstrzymać wykonanie decyzji. Strona oczekująca uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, powinna przedstawić stosowne dokumenty, których analiza umożliwiłaby Sądowi ocenę skutków wykonania określonego aktu w kontekście sytuacji majątkowej Spółki. W tej sprawie oprócz sformułowania samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów uprawdopodobniających wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym uniemożliwiła sądowi ocenę czy na skutek wykonania decyzji powstanie szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był sformułowany w sposób niewystarczający dla jego uwzględnienia. Skarżąca nie przedłożyła dokumentów uprawdopodobniających wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Natomiast, odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów k.p.a., należy podkreślić, że przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu mającym na celu jedynie kontrolę zasadności odmowy wstrzymania wykonania aktu. WSA nie rozstrzygał wniosku na podstawie przepisów k.p.a., tym samym nie mógł ich naruszyć.

Przypomnieć należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd bada jedynie zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04). Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszona w zażaleniu argumentacja o wadliwości zaskarżonej decyzji. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem jest niemożliwe, a rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienia NSA: z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05; z 12 lipca 2018 r., II OZ 749/18; z 13 kwietnia 2021 r., II GSK 433/21).

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.