Wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2026, sygn. III FZ 663/25

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wykonała wezwania skutecznie doręczonego jej w dniu 26 września 2025 r., a więc nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej (odpis z KRS). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca wysłała pismo przewodnie zatytułowane "Odpowiedź na wezwanie" z dnia 3 października 2025 r. wraz z załącznikiem zawierającym odpis aktualny z KRS Skarżącej, niemniej zaadresowała ją do organu, co wynika z pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 9 października 2025 r., w którym zawarto informację o przekazaniu tegoż pisma przewodniego Sądowi pierwszej instancji (k. 42 akt sądowych).

Zgodnie z przepisem art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że o dacie zachowania terminu wyznaczonego wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych decyduje – w przypadku złożenia go organowi odwoławczemu – data nadania tego pisma przez ten organ na adres właściwego sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1573/15). Podnieść trzeba, że sformułowanie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi było jasne i precyzyjne, sugeruje to również okoliczność wystosowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych przez Sąd właśnie, nie zaś przez Organ. Przekazanie pisma Spółki do Sądu pierwszej instancji nastąpiło zaś po terminie, dlatego skarga, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnego prawa do Sądu i naruszenie zasady zaufania do państwa. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że "brak odpisu KRS-u komplementariusza nie jest brakiem uniemożliwiającym nadanie biegu sprawie. Jednocześnie podnieść należy, że odrzucenie skargi z powodu formalnego błędu jest środkiem nieproporcjonalnym i sprzecznym z celem postępowania sądowo-administracyjnego". Wskazać należy, że profesjonalny pełnomocnik, jakim jest doradca podatkowy, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomością procedury sądowej, toteż w stosunku do tego podmiotu podwyższone zostają standardy rzetelności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 298/25 oraz powołane tam orzeczenia). Z tego względu pełnomocnicy winni dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego (postanowienie NSA z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09).

Końcowo wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2025 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone Skarżącej w dniu 26 września 2025 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie Skarżąca uiściła wpis od skargi.

Reasumując, w niniejszej sprawie spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Jak już uprzednio wskazano, przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone Skarżącej w dniu 26 września 2025 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie Skarżąca uiściła wpis od skargi. Wskazać jednakże należy, że fakt, iż Skarżąca przedłożyła odpis KRS Organowi powoduje niezachowanie wymogów formalnych.

W związku z powyższym należało uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu słusznie odrzucił skargę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.