Wyrok NSA z dnia 06 lutego 2026, sygn. III FZ 664/25

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. uchwała NSA z 13 listopada 2023 r., sygn. akt II GPS 2/22). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, wykonania nałożonych na adresata obowiązków lub przyznanych praw. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie posiadają akty odmowne (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010 r., s. 204, a także postanowienia NSA: z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1368/10; z 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 282/09).

Należy w pełni zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie tylko takiego aktu administracyjnego, który podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, lub też w razie braku pożądanego działania przez zobowiązanego – w sposób przymusowy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu polega więc na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Dalej słusznie uzasadnił Sąd pierwszej instancji, iż w przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie, które dotyczy uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność o obwieszczeniu licytacji nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Postanowienie to nie należy do grupy aktów administracyjnych zobowiązujących lub ustalających dla ich adresata nakazu powinnego zachowania. Nie jest to również akt, na podstawie którego podmiot zyskuje uprawnienia. Nie nakłada też na Skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Zatem, jako że nie posiada przymiotu wykonalności, nie należy do grupy aktów administracyjnych, do których ma zastosowanie instytucja wstrzymania wykonania.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Organ utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 27 maja 2025 roku i stwierdził, że skarga na czynność obwieszczenia o licytacji złożona pismem z 30 kwietnia 2025 roku została wniesiona do organu egzekucyjnego po terminie. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym i nie wywołuje skutków materialnoprawnych (por. postanowienia NSA z: 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OZ 106/21; 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II OZ 336/20; 16 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 411/19; 9 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 393/19).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.