Wyrok NSA z dnia 17 marca 2026, sygn. III FZ 666/25

W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji bez uiszczenia należnego wpisu, toteż zasadnie został wezwany do jego uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Niewątpliwym pozostaje, że przesyłka pocztowa zawierająca wezwania do dokonania czynności procesowych pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia była awizowana i przechowywana przez okres 14 dni w placówce pocztowej. Jednocześnie, co znajduje odzwierciedlenie na zwróconej kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a także w systemie elektronicznym śledzenia przesyłek pocztowych, korespondencja sądowa wobec niemożności doręczenia jej adresatowi została 19 września 2025 r. po raz pierwszy awizowana. Przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej, zaś Skarżący otrzymał tego dnia pierwsze zawiadomienie o możliwości jej odbioru z oddziału operatora. Powtórna awizacja miała miejsce 29 września 2025 r. Do końca 14-dniowego terminu wyznaczonego na odbiór korespondencja nie została odebrana.

W świetle powyższego należy uznać, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została Skarżącemu skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dacie 3 października 2025 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszej awizacji przesyłki. Skoro pierwsza awizacja miała miejsce 19 września 2025 r., od tej daty należy liczyć termin, w którym winno nastąpić odebranie przesyłki pocztowej. Powyższa ocena z kolei rzutowała na bieg ustawowego 7-dniowego terminu na dokonanie czynności procesowej uzupełnienia braków fiskalnych skargi, który Stronie upływał 10 października 2025 r. Skarżący nie uiścił brakującego wpisu w terminie, co uzasadniało zastosowanie sankcji odrzucenia środka zaskarżenia inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne.

Z akt sprawy nie wynika jednocześnie – wbrew twierdzeniom Skarżącego - jakoby ze strony doręczyciela pocztowego doszło do nieprawidłowości w toku doręczania korespondencji sądowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym należy mieć na względzie, że po myśli art. 73 § 3 p.p.s.a., dokonując ponownej awizacji, nie dochodzi do kolejnego wyznaczenia 7-dniowego terminu, a terminu nie dłuższego "niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy". Kwestia ewentualnych uchybień w omawianym zakresie – terminów awizacji określanych przez doręczyciela – nie wynika ani z akt sprawy, ani dokumentów zaoferowanych przez Skarżącego celem wykazania okoliczności błędnego poinstruowania przez Pocztę Polską.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli instancyjnej wywołanej zażaleniem Skarżącego była na obecnym etapie procedowania wyłącznie prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi. Poza zakresem badania tutejszego Sądu pozostaje na tę chwilę kwestia zawinienia w uchybieniu terminu oraz dopuszczalności jego przywrócenia, co będzie przedmiotem późniejszej oceny przez WSA.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.