Wyrok NSA z dnia 01 kwietnia 2026, sygn. III FZ 699/25

było, czy przysługuje mu środek odwoławczy od prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz czy po zakończeniu postępowania sądowego może skutecznie wnosić o wyłączenie sędziego, który brał udział w wydaniu tego orzeczenia. Podatnik dążył więc do wzruszenia ostatecznego orzeczenia NSA oraz do podważenia bezstronności składu, który orzekał w jego sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 194 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do NSA przysługuje wyłącznie na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych i to tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie. Żaden przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczeń NSA, które na mocy art. 168 § 1 p.p.s.a. stają się prawomocne z chwilą wydania. Oznacza to, że od postanowień NSA nie przysługują żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie. Sąd podniósł, że skarżący został o tym pouczony przy doręczeniu postanowienia z 5 lutego 2026 r. Odnośnie wniosku o wyłączenie sędziego, NSA stwierdził, iż instytucja ta ma na celu zapewnienie bezstronnego rozpoznania sprawy w toczącym się postępowaniu; skoro postępowanie zostało już prawomocnie zakończone, to wniosek taki jest niedopuszczalny, ponieważ nie zmierza do gwarancji bezstronności na przyszłość, lecz do zakwestionowania już wydanego orzeczenia. Mając to na uwadze, NSA na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie w całości.