Zdaniem sądu pierwszej instancji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi na wskazaną wcześniej decyzję, liczony zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął 21 kwietnia 2025 r. (ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał na niedzielę, 20 kwietnia 2025 r.). Natomiast skarga została wniesiona w dniu 22 kwietnia 2025 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie, co obligowało sad do jej odrzucenia (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
3. Na powyższe postanowienie, pismem z 25 listopada 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie, wskazując na wadliwe ustalenie przez sąd terminu w jakim należało wnieść w niniejszej sprawie skargę. Strona wskazała, że 21 kwietnia 2025 r. był dniem wolnym od pracy, był to bowiem Poniedziałek Wielkanocny, a więc termin na wniesienie skargi upływał z dniem 22 kwietnia 2025 r. i strona termin ten zachowała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
4. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem wynikającym z art. 53 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 296) za dzień wolny od pracy, zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. d) uznaje drugi dzień Wielkiej Nocy.
Jak słusznie wskazuje strona, w 2025 r. dzień 21 kwietnia był drugim dniem Wielkiej Nocy, co oznacza, że był on dniem wolnym od pracy. Dlatego, na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi należało uznać dzień następujący, czyli wtorek 22 kwietnia 2025 r. Z akt sprawy wynika, co jest bezsporne, że strona nadała skargę 22 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. uchylił rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.
O zwrocie wpisu od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.