Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 443/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) odmówił G. N. (dalej: Skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 26 stycznia 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r. WSA oddalił wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ponowił wniosek w tym przedmiocie powołując w jego uzasadnieniu argumentację już wcześniej stosowaną przez niego w pierwotnym wniosku. Tak jak w tamtym wniosku Skarżący wskazał m.in. na długotrwałość procedur związanych z rozstrzygnięciem pytań prejudycjalnych, podnosi kwestie związane z zagrożeniem pozbawienia, w następstwie egzekucji administracyjnej, nieruchomości oraz wywołaniem w związku z tym znacznej szkody i nieodwracalnych skutków.
WSA rozpoznając ponowny wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się wystąpienia nowych okoliczności sprawy przemawiających w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) za jego uwzględnieniem. Wobec tego istotne jest, że Sąd pierwszej instancji badając pierwotny wniosek miał na uwadze okoliczności wskazywane przez Skarżącego i nie uznał argumentacji Skarżącego za zasługującą na uwzględnienie, na skutek czego odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżący podnosi, iż nie można zgodzić się z tym, by brak było nowych przesłanek, które umożliwiałyby rozpoznanie wniosku w sposób inny niż ten, który znalazł zastosowanie wobec wniosku zawartego w skardze. Na etapie sporządzenia skargi pełnomocnik wskazał na wątpliwości prawne, które jego zdaniem mają zastosowanie do niniejszego postępowania - nie mógł być jednak pewny, czy WSA podzieli jego zapatrywania tym bardziej, że początkowo odmówił wstrzymania wykonalności decyzji DIAS. Skarżący podkreśla, że postanowienie o zawieszeniu zawiera argumentację, która jest dla postępowania nowa - choć nową okolicznością jest samo jego zawieszenie. W tym stanie rzeczy, tj. z uwagi na zawieszenie postępowania ze względu na wątpliwości prawne co do legalności podstawy prawnej wydania decyzji DIAS, Skarżący uznał, iż sformułowanie wniosku nie tylko było zasadne, ale i konieczne. Jego pozytywne rozpoznanie, choć pozostaje w gestii Sądu, według Skarżącego byłoby logiczną konsekwencją zidentyfikowania wątpliwości tego rodzaju, a przede wszystkim stanowiłoby rzeczywiste respektowanie stanu oczekiwania na rozstrzygnięcie TSUE i Trybunału Konstytucyjnego co do charakteru art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.).