Treść orzeczenia
Sygn. akt I CNP 102/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 listopada 2022 r.
SSN Roman Trzaskowski
w sprawie ze skargi I. G.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II Ca 49/21,
wydanego w sprawie z powództwa I. G.
przeciwko E. spółce akcyjnej w S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 listopada 2022 r.,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 31 marca 2021 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie oddalił apelację I.
G. od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z 9
listopada 2020 r. oddalającego jej powództwo przeciwko E. Spółka Akcyjna w S.
(dalej – „ U. ”) o zapłatę 5 100 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 6
października 2012 r. do dnia zapłaty z tytułu odszkodowania AC.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku
powódka zarzuciła wyrokowi niezgodność z przepisami art. 117 § 1, 118 w związku
z art. 819 § 4 oraz art. 361 § 1 i 2 w związku z art. 363 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 424 9 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest
oczywiście bezzasadna. Oczywiście bezzasadna jest skarga, której zarzuty nie
wskazują na kwalifikowane naruszenie prawa, czyli już pierwsza, niepogłębiona
ocena powołanych w niej podstaw wskazuje wprost, że one nie wystąpiły albo
wystąpiły, lecz nie mogły mieć wpływu na treść orzeczenia (zob. niepublikowane
postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 kwietnia 2018 r., III CNP 30/17 ;
z 23 września 2020 r., II CNP 49/19; z 10 grudnia 2020 r., V CNP 51/19; z 23 lutego