Treść orzeczenia
I CNP 113/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
29 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi R.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 30 listopada 2023 r., XXVII Ca 1541/22,
wydanego w sprawie z powództwa miasta X.
przeciwko R.D.
o eksmisję,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
[J.T.]
I CNP 113/24
2
UZASADNIENIE
Pozwany R.D. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, którym oddalono apelację
skarżącego w sprawie o eksmisję z powództwa miasta X.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W przedmiocie przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw.
przesądu, którego celem jest wyeliminowanie skarg oczywiście bezzasadnych
(art. 424 9 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest "oczywiście bezzasadna", dokonuje się
w powiązaniu z kryterium "niezgodności orzeczenia z prawem", odnoszącym się do
elementu konstrukcyjnego skargi wymienionego w art. 424 5 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Badając podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy
uwzględnia zakres swej kognicji wynikający z art. 424 10 zd. 1 k.p.c., tj. fakt
związania podstawami skargi, a także art. 424 4 zd. 2 k.p.c., stanowiący, że
podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny
dowodów. Jednocześnie z art. 424 12 w zw. z art. 398 13 § 2 k.p.c. wynika, że
w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd
Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego orzeczenia.
W judykaturze przyjmuje się, że za niezgodne z prawem w rozumieniu
art. 424 1 § 1 k.p.c. może zostać uznane jedynie orzeczenie sprzeczne
z niebudzącymi wątpliwości i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami oraz