Treść orzeczenia
I CNP 15/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
26 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi E.R. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z 16 czerwca 2023 r., IX Ca 210/23
wydanego w sprawie z powództwa M.N.1 i M.N.2
przeciwko E. R.
o dopuszczenie do posiadania służebności,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. zasądza od E.K. na rzecz M.N.1 i M.N.2 kwotę 240 (dwieście
czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania.
[J.T.]
UZASADNIENIE
Pozwana E.R. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie, którym oddalono apelację
skarżącej w sprawie z powództwa M.N.1 i M.N.2 o dopuszczenie do
posiadania służebności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie zachodziły przyczyny uzasadniające przyjęcie do rozpoznania skargi
wniesionej przez pozwaną.
I CNP 15/24
2
W przedmiocie przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu,
którego celem jest wyelimi nowa nie skarg oczywiście bezzasadnych
(art. 424 9 k.p.c.). Ocena, czy skarga jest "oczywiście bezzasadna", dokonywana
jest w powiązaniu z pojęciem "niezgodności orzeczenia z prawem", odnoszącym
się do wymienionego w art. 424 5 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c. elementu
konstrukcyjnego skargi.
Oceniając podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy
uwzględnia zakres swej kognicji wynikający z art. 424 10 zd. 1 k.p.c., tj. fakt
związania podstawami skargi, a także art. 424 4 zd. 2 k.p.c., stanowiący, że
podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny
dowodów. Jednocześnie z art. 424 12 w zw. z art. 398 13 § 2 k.p.c. wynika, że
w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd