Treść orzeczenia
Sygn. akt I CNP 43/22
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 września 2022 r.
SSN Beata Janiszewska
w sprawie ze skargi B. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II Ca 509/19,
wydanego w sprawie z powództwa B . K.
przeciwko A. spółce akcyjnej w W .
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywil nej w dniu 20 września 2022 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. nie obciąża B . K. kosztami postępowania ze skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
UZASADNIENIE
Powódka B. K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sadu Okręgowego w Opolu, oddalającego apelację
skarżącej w sprawie o zapłatę przeciwko A. S.A. w W..
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W przedmiocie przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu,
którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne
(art. 424 9 w zw. z art. 398 9 § 2 i art. 424 12 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest
"oczywiście bezzasadna", dokonuje się w powiązaniu z pojęciem "niezgodności
2
orzeczenia z prawem", skoro, zgodnie z art. 424 5 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c., jest ono
elementem konstrukcyjnym skargi.
W orzecznictwie przyjmuje się, że za niezgodne z prawem w rozumieniu art.
424 1 § 1 k.p.c. może zostać uznane orzeczenie sprzeczne z niewątpliwymi i
niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami
rozstrzygnięć oraz takie, które zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni
lub zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy
prawniczej. Takie definiowanie pojęcia "wyrok niezgodny z prawem" wynika ze
specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności
formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności jako przesłanki