Treść orzeczenia
I CNP 68/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
20 września 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 września 2024 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi R. P.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z 29 kwietnia 2021 r., IV Ca 1223/19,
wydanego w sprawie z powództwa R. P.
przeciwko W. C.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. obciąża powoda kosztami postępowania wywołanego
wniesieniem skargi, pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 424 9 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest
oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana
w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskan ie odszkodowania od Skarbu
Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 417 § 1
w związku z art. 417 1 § 2 k.c.). Mając na względzie, że odpowiedzialność ta wiąże
się z istotą władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej, w judyka turze, przy
I CNP 68/23
2
aprobacie Trybunału Konstytucyjnego, utrwaliło się stanowisko, że niezgodnym
z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 1 k.p.c. w związku z art. 417 1 § 2 k.c. jest tylko
takie orzeczenie, którego nieprawidłowość ma charakter kwalifikowany,
elementarny i oczywisty (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia
27 września 2012 r., SK 4/11, OTK - A 2012, nr 8, poz. 97 oraz wyroki Sądu
Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17,
z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174, i z dnia
13 stycznia 2017 r., III CNP 3/16). Rozumiana w ten sposób bezprawność
zaskarżonego orzeczenia musi stanowić wykładnik oceny, czy złożona skarga
podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy.