Treść orzeczenia
I CSK 1001/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
17 lutego 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 17 lutego 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku Gminy K.
z udziałem J .T.
o ustalenie granicy,
na skutek skargi kasacyjnej J.T.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z 2 listopada 2023 r., I Ca
359/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od J .T. na rzecz Gminy K. 360 (trzysta
sześćdziesiąt) zł kosztów postępowania kasacyjnego.
(G.G.)
UZASADNIENIE
I CSK 1001/24
2
Postanowieniem z 3 marca 2023 r., I Ns 338/21, Sąd Rejonowy
w Krasnymstawie ustalił granicę między gruntami wnioskodawcy i uczestnika, a
Sąd Okręgowy w Zamościu postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną oddalił
apelację uczestnika.
Sąd drugiej instancji ustalił, że matka uczestnika na podstawie ustawy z dnia
26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z dniem
4 listopada 1971 r. z mocy prawa nabyła udział 1/2 części w prawie własności
gruntu rolnego. Na skutek zniesienia współwłasności stała się wyłącznym
właścicielem części tego gruntu, który umową przekazania gospodarstwa rolnego z
1987 r. przekazała uczestnikowi.
Przez grunty uczestnika co najmniej od lat 60- tych XX w. przebiegała droga
gminna. Wójt gminy decyzją z 10 lipca 1990 r., wydaną na podstawie
ustawy o drogach publicznych z dnia 28 marca 1985 r., stwierdził przejście gruntu
zajętego przez drogę na własność Skarbu Państwa z dniem 1 października 1985 r.
Po uzyskaniu przez gminy osobowości prawnej w maju 1990 r. droga stała się
własnością gminy będącej wnioskodawcą. W styczniu 1991 r. dla działki
stanowiącej drogę została założona księga wieczysta, przy tym w opisie
nieruchomości wskazano jej granice odbiegające od rzeczywistego przebiegu drogi.
Na wniosek uczestnika gmina utwardziła drogę w latach 2004-10.
Sąd odwoławczy uznał, że matka uczestnika nie mogła nabyć drogi gminnej