Treść orzeczenia
I CSK 1230/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
16 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku A.I.P.
z udziałem K .K.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej K.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu
z 22 października 2024 r., III Ca 457/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża uczestnika kosztami postępowania
kasacyjnego;
3. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w N.S. na rzecz adwokat M.W. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta)
złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług
tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Uczestnik, K.K. , wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Nowym Sączu z 22 października 2024 r., wydanego
w sprawie z wniosku A.P. o podział majątku wspólnego.
I CSK 1230/25
2
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący
przedstawił istotne zagadnienie prawne dotyczące obowiązku ustalenia przez sąd
z urzędu poszczególnych składników majątku wspólnego wchodzących w skład
majątku na dzień ustania wspólności ustawowej, czy składniki te nadal istnieją
w dacie zamknięcia rozprawy. Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście
uzasadniona wobec naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1
w zw. z art. 382 k.p.c., poprzez uznanie za udowodnione, że w skład majątku
wspólnego wchodzą oszczędności w gotówce w wysokości 13 000 euro na
podstawie zeznań świadków, podczas gdy, żaden ze świadków nie zeznał, aby
strony posiadały oszczędności w tej walucie i kwocie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 k.p.c.).