Treść orzeczenia
I CSK 129/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
5 grudnia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 5 grudnia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P . spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N .
przeciwko P. s.r.o. w M. w Republice Czeskiej
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w N.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 7 sierpnia 2023 r., I AGa 139/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powódkę,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
I CSK 129/24
2
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca P .
Sp. z o.o. w N. powołała się na istotne zagadnienie prawne i potrzebę wykładni
przepisów prawnych co do następujących kwestii – po pierwsze, możności
zakwalifikowania jako spóźniony dowodu zmierzającego do wykazania przez
powoda legitymacji do żądania zapłaty od pozwanej różnicy między kwotą
zasądzoną przez sąd pierwszej instancji a kwotą dochodzoną pozwem, po drugie –
charakteru prawnego art. 381 k.p.c., w szczególności zaś tego, czy w świetle