Treść orzeczenia
I CSK 1294/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
10 kwietnia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 kwietnia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T. K.
przeciwko Gminie Miasto Łódź
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miasto Łódź
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 28 października 2022 r., I ACa 152/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Gminy Miasto Łódź na rzecz T. K. kwotę 2700
(dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana Gmina Łódź wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Łodzi, oddalającego w zasadniczej części apelację skarżącej od
wyroku Sądu pierwszej instancji w sprawie o zapłatę z powództwa T . K..
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca
wskazała oczywistą zasadność skargi. Podniosła przy tym trzy niezależne,
lakonicznie uzasadnione wątki.
I CSK 1294/23
2
Po pierwsze, zdaniem pozwanej Sąd Apelacyjny błędnie zastosował
przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej:
p.o.ś.), pomijając, że zabudowę nieruchomości powoda wykluczały już regul acje
dotyczące ochrony środowiska. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
odzwierciedlał jedynie ten stan, stosownie do art. 73 ust. 1 pkt 1 p.o.ś., wobec
czego ewentualne odszkodowanie mogło przysługiwać powodowi nie na podstawie
art. 37 ust. 1 pk t 1 u.p.z.p., lecz jedynie stosownie do art. 129 p.o.ś. (pozwana nie
wskazała przy tym bliżej jednostki redakcyjnej – ani w ramach zarzutów skargi, ani
w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania).
Po drugie, zdaniem skarżącej w sprawie nie doszło do spełnienia się
przesłanek odpowiedzialności gminy na podstawie art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1
pkt 1 u.p.z.p., gdyż Sąd Apelacyjny badał jedynie potencjalne „przeznaczenie
nieruchomości, które to wynikać by miało z hipotetycznej decyzji wz, któr a