Treść orzeczenia
I CSK 1359/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
22 maja 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 maja 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J. C. i T. C.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 28 listopada 2022 r., I ACa 418/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwaną,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
[SOP]
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
I CSK 1359/23
2
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A.
w W. p owołała się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne.
Zagadnienia te odnosiły się do, po pierwsze, zakresu obowiązku informacyjnego
wymaganego wobec banku przy zawarciu z konsumentem umowy kredytu
powiązanej z walutą obcą w zestawieniu z treścią Rekomendacji „S” Komisji
Nadzoru Bankowego z 2006 r., po drugie, dopuszczalności zastąpienia w takiej
umowie abuzywnego postanowienia dotyczącego sposobu określania kursu waluty
obcej przepisami prawa o charakterze dyspozytywnym, po trzecie, możliwości