Treść orzeczenia
I CSK 1395/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
21 listopada 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 listopada 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T. P.
przeciwko Bankowi
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 23 czerwca 2023 r., VI ACa 120/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć
tysięcy czterysta) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu
niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem koszt ów
postępowania kasacyjnego.
(E.C.)
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 23 czerwca 2023 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie,
oddalił apelację pozwanego Banku (prawidłowe oznaczenie pozwanego wynikające
z art. 19 pkt 1 w zw. z art. 14 i art. 17 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach
I CSK 1395/24
2
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w
obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jedn. tekst: Dz. U. z
2022 r., poz. 470) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 14 października
2022 r., którym Sąd ten ustalił, że umowa kredytu hipotecznego zawarta 18 marca
2008 r. pomiędzy T . P., a Bankiem1 jest nieważna i zasądził od pozwanego na
rzecz powoda kwotę 219 111,85 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 27
czerwca 2019 r. do dnia zapłaty.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany Bank oparł na
podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z
art. 385 1 § 1 zdanie drugie k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z
dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach
konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”); art. 385 1 § 1 zdanie drugie k.c. w zw. z