Treść orzeczenia
I CSK 1763/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
11 grudnia 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 grudnia 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W . C.
przeciwko Bankowi
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 17 stycznia 2024 r., I ACa 1184/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700
(dwa tysiące siedemset) zł, z ustawowymi odsetkami za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
pozwanemu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
(E.C.)
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 17 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach
oddalił apelację pozwanego Banku od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z
25 lutego 2022 r., którym Sąd ten ustalił, że umowa kredytu mieszkaniowego
I CSK 1763/24
2
zawarta 4 czerwca 2007 r. pomiędzy powódką W . C. a poprzednikiem prawnym
pozwanego – Bankiem1 jest nieważna i zasądził na rzecz powódki od pozwanego
kwoty 30755,14 zł i 10 504,54 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
od 9 lipca 2020 r. do dnia zapłaty.
Pozwany Bank oparł skargę kasacyjną od wyroku Sądu odwoławczego na
zarzutach dotyczących naruszenia następujących przepisów prawa materialnego:
art. 385 1 § 1 i 2 k.c.; art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady
93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w
umowach konsumenckich (Dz.Urz.UE.L 1993 Nr 95, str. 29 – dalej: „dyrektywa
93/13”); art. 385 1 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13; art. 385 1 § 1 i 2