Treść orzeczenia
I CSK 1790/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Maciej Kowalski
27 czerwca 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 czerwca 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A . G. i P. G.
przeciwko Bankowi w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Banku w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 5 grudnia 2022 r., VI ACa 939/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego Banku w W. na rzecz powodów A. G. i
P. G. po 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Warszawie z 5 grudnia 2022 r. pozwany Bank w W. wniósł o przyjęcie skargi do
rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącego w sprawie występują następujące istotne zagadnienia
prawne związane z wykładnią:
I CSK 1790/23
2
1) art. 385 1 § 1 zd. drugie k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady
93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawach nieuczciwych warunków w umowach
konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”) oraz art. 385 2 § 2 k.c. w zw. z motywem
dwudziestym pierwszym dyrektywy 93/13, sprowadzające się do odpowiedzi
na pytanie, czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych
w umowie o kredyt indeksowany kursem waluty obcej klauzul spreadowych
nieokreślających głównego przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe)
warunki umowne, prawidłowym jest przyjęcie nieważności całej umowy, skoro
klauzule ryzyka walutowego, określające - zgodnie z jednolitym orzecznictwem
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - główny przedmiot tej umowy,
nie stanowią niedozwolonych (nieuczciwych) warunków umownych?
2) art. 385 1 § 2 k.c. w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz w związku
z motywem dwudziestym pierwszym dyrektywy 93/13, sprowadzające się