Treść orzeczenia
I CSK 18/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
31 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 31 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.
z udziałem M.M. i D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
o wpis zastawu rejestrowego,
na skutek skargi kasacyjnej L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi
z 19 lipca 2023 r., XIII Ga 580/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w M. na rzecz D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego.
[J.T.]
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni L. sp. z o.o. w M. wniosła skargę kasacyjną od
postanowienia Sądu Okręgowego w Ł., którym oddalono apelację skarżącej od
postanowienia Sądu pierwszej instancji w sprawie o wpis zastawu rejestrowego
prowadzonej z udziałem M.M. oraz D. sp. z o.o. w G.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca
wskazała oczywistą zasadność skargi. Podniosła przy tym, że w sprawie nie wzięto
pod uwagę art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym
I CSK 18/24
2
i rejestrze zastawów (dalej: u.z.r.r.z.) oraz art. 7 k.c. Tymczasem, zdaniem
wnioskodawczyni, norma ta chroni zastawnika działającego w dobrej wierze, tak jak
nabywcę rzeczy ruchomej po wydaniu mu rzeczy. Tym samym skarżąca zwalczała
stanowisko Sądu Okręgowego o tym, że sporne prawo – zastaw rejestrowy – nie
powstało, gdyż zastawca nie był osobą uprawnioną do rozporządzania udziałami,
które miały zostać obciążone na rzecz wnioskodawczyni. Należy zauważyć, że
w ocenie Sądu Okręgowego w sprawie nie zaszedł żaden z wyjątków od zasady