Treść orzeczenia
I CSK 18/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
29 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa G .W. i A.W.
przeciwko S. spółce akcyjnej w W .
o ustalenie ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej S. spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 8 sierpnia 2024 r., I ACa 627/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
I CSK 18/25
2
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca S. S.A. w
W. powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 385 1 § 1 i 2 k.c. w zakresie, w jakim
odnoszą się one do skutków uznania postanowień umownych za abuzywne i
dopuszczalności zastąpienia postanowień abuzywnych przepisami
dyspozytywnymi. Wskazała ponadto na istotne zagadnienia prawne wyrażające się
w pytaniu, czy niemożność oszacowania kwoty, którą strona kredytu będzie
świadczyć w przyszłości, stanowi o niejednoznaczności postanowienia umownego.