Treść orzeczenia
I CSK 1922/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
28 lutego 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 lutego 2024 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M. Ł. i E. Ł.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W .
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W .
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 19 grudnia 2022 r., V ACa 485/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 2700 (dwa
tysiące siedemset) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu
niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Toruniu ustalił, że umowa o
kredyt hipoteczny zawarta 15 kwietnia 2008 r. pomiędzy powodami M. Ł. i E. Ł. a
pozwanym Bankiem S. A. w W. jest nieważna i zasądził od pozwanego na rzecz
powodów łącznie kwotę 113 355,96 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
od 23 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty, w pozostałym zaś zakresie powództwo o
zapłatę oddalił.
I CSK 1922/23
2
Wyrokiem z 19 grudnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację
pozwanego Banku od powyższego wyroku.
Pozwany wni ósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu odwoławczego, opierając
ją na obu podstawach przewidzianych w art. 398 3 § 1 k.p.c. Skarżący w ramach
podstawy procesowej zarzucił naruszenie art. 130 1a § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c. w
zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993
r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej:
„dyrektywa 93/13"). W ramach podstawy materialnoprawnej pozwany zarzucił