Treść orzeczenia
I CSK 2004/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
11 lipca 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 lipca 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku W. K.
z udziałem T. K.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy i uczestniczki
od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie
z 24 października 2022 r., II Ca 1426/21,
1. odmawia przyjęcia do rozpoznania obu skarg kasacyjnych,
2. stwierdza, że wnioskodawca i uczestniczka ponoszą koszty
postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w
sprawie.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca W. K. oraz uczestniczka T. K. wnieśli skargi kasacyjne od
postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie uwzględniającego jedynie w części
apelacje wnioskodawcy i uczestniczki oraz oddalającego te apelacje w pozostałym
zakresie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wnioskodawca jako pierwsz ą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym ogólny
wywód, w którym stwierdził, że zaskarżone orzeczenie „w sposób oczywisty
I CSK 2004/23
2
narusza przepisy prawa materialnego w zakresie wskazanym powyżej [w ramach
zarzutów skargi – dop.], jak również przepisy postępowania, w stopniu mającym
wpływ na treść orzeczenia” – bez przywołania jednak konkretnych regulacji oraz
bez przedstawienia argumentów merytorycznych wspierających tezę
o „niesłuszności” orzeczenia (określanego w skardze kasacyjnej mianem wyroku).
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance
z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie
sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa
z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny
wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić
odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).
Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej
nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej