Treść orzeczenia
I CSK 21/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
16 lutego 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 lutego 2024 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku Z. S. oraz A. S., A. S., W. D., E. C., M. S., A. B. i K. S.
w miejsce zmarłego T . S.
z udziałem M . S., M. S. i M. K.
o nabycie na własność przez zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej M. K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z 1 kwietnia 2021 r., I Ca 510/19,
odmawia przyj ęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze
kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący
wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania
lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego
w art. 398 4 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez
I CSK 21/23
2
powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,
które – zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi
kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach
Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego
w Tarnobrzegu z 1 kwietnia 2021 r. (sygn. akt I Ca 510/19) uczestnik postępowania
– M. K. , oparł wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przesłankach określonych
w art. 398 9 § 1 punktach: 1, 2 i 4 k.p.c.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyjęcie skarg i kasacyjnej