Treść orzeczenia
I CSK 2210/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
10 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M .K.
przeciwko Szpitalowi Wojewódzkiemu […] w S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Szpitala Wojewódzkiego […] w S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 21 stycznia 2025 r., I ACa 2251/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwanego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 2210/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398 4 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany Szpital
Wojewódzki […] w S. powołał się na art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Zdaniem
pozwanego, w sprawie konieczne jest rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego
wyrażającego się w pytaniu o możliwość potraktowania polecenia Ministra Zdrowia
z dnia 4 września 2020 r. (dalej – „polecenie z dnia 4 września 2020 r.”), którego
adresatem był Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ), jako źródła prawa powszechnie
obowiązującego, rodzącego obowiązek działania po stronie określonych podmiotów
leczniczych, a w konsekwencji jako źródła roszczeń osoby współpracującej wobec